Bij aankomst werden we opgehaald door Frans en Lamin (from wunderland)
helaas zagen we hen niet meteen, waardoor ik buiten bleef bij de bagage, en Gabrielle ging naar binnen om te zoeken. Terwijl ik lekker buiten van de te warme zon stond te genieten kwam er een man naar buiten. Ik herkende hem van het vliegtuig waar hij samen met zijn blanke vrouw in zat. Buiten kwamen er allemaal mannen achter hem aan (army) hij gooide zijn tas op de grond, pakte er 3 tablets of e-readers uit. Smeet deze op de grond, trapte er een paar keer op. En werd toen opgepakt door de autoriteiten. En ik heb nog steeds geen idee waarom, maar het was een warm welkom XD

De weg naar Gabrielle dr huis was een achtbaan. De wegen hier zijn erg slecht en de auto reed af en toe bijna op z’n kant. Dood eng.

Het huis van Gabrielle is erg modern. Er is een koelkast, een douche en een wc. Deze zijn schoon en werken (douche met koud water) ook is het huis leuk kleurrijk.

 

De bewoners van Gambia leven hier wel anders. De huizen zijn van leem, en hebben golf platen daken. Ze halen koud water uit een soort kruiken, die in een hoek

staan. Hier drinkt de hele familie uit (ook uit een beker). Verder staat er niks in de woonkamer. De keuken staan potten en pannen. Soms op een verhoging. En koken gaat vooral op houtvuur. De bedden zijn gemaakt uit stro en gras. Als ze die al hebben. En de mensen liggen en zitten op stof. Er lopen overal kippen en geiten rond. En eigenlijk woont iedereen buiten. De huizen zijn er om te slapen. Wat ook opvalt, is dat niemand elektriciteit heeft. Dus ook geen ligt. De wat rijkere dorpelingen (verplegers tot nu toe) hebben wel 4 stoelen en een soort van tafel of dressoir.

De kliniek is erg vol en druk. Er komen soms hele gezinnen. Sommige

mensen zien er niet ziek uit. En sommige komen met een vieze doek om hun hand naar binnen. Iedereen kijkt je aan. Tubap tubap roepen alle kinderen. En iedereen wilt je hand pakken. Sommige kinderen houden zelfs hun eigen hand naast die van jou. Zo bijzonder ben je als blanken. Wat ook kan gebeuren is dat er een klein kindje of een baby begint te huilen. Zo eng zijn wij blanken voor hun. De mensen zijn erg bijzonder en sterk. En niet qua kracht maar qua uithoudingsvermogen. Vrouwen die 2 of 3 dagen geleden bevallen zijn knopen hun baby op hun rug en gaan weer werken. Ze staan ’s ochtends op, gaan werken, komen thuis koken en tussen al deze werkzaamheden door verzorgen ze de kinderen. Gelukkig helpen de kinderen ook. Zij zorgen voor elkaar. Zo zie je kinderen van 5 sjouwen met kleintjes van 2. En de kindjes van 1 lopen al 9 km achter elkaar. En de mannen (meer en deel) komen in de ochtend (8 uur) naar hun werk. Beginnen op het land, of met de bouw. En werken dan tot 4 of 5. Ook op het midden van de dag. Als het super heet is.

De vrouwen hier lopen met een kind op hun rug. In de meest mooie jurken, met manden op hun hoofd. En de vrouwen hier zijn prachtig en zien er jonger uit dan ze zijn (hoe bijzonder is dat!?) wat wel opvalt is dat er veel vrouwen zijn die littekens in hun gezicht hebben. Dit behoort tot stammen en is mooi voor hun. Zoals tatoeages in Europa.

Mijn eerste “ik schaam me een Nederlander te zijn” is ook geweest.

Vandaag (4-11)  was ik in de kliniek en kwamen er een stel sponsors op bezoek. Op zich leken deze mensen heel begaand men de mensen bij de kliniek. Maar toen kwam de eerste baby, en die geven ze je zo in je hand. Die ging van blanken naar blanken naar blanken. Super lief, en natuurlijk begonnen onze Nederlanders meteen foto’s te maken. De moeder van deze baby’s (tweeling) was een hele mooie vrouw. Toen een van de baby’s ging huilen maakte een van deze Nederlandse mannen opeens foto’s van haar. Zonder dat te vragen of zij het goed vond. Daarna kwam haar (ik denk oom of neef of broer) naast haar zitten, en onze Nederlandse man begon te vragen. Where is your husband. Maar de vrouw sprak geen Engels waardoor haar oom tegen de man zei: he is inside. En de Nederlandse man bleef maar door vragen aan de moeder. En toen werd het erger. How old is your husband. Is he old? Is he really old?  De man was inderdaad een oudere man. Maar heel lief en zorgzaam voor zijn gezin. Dus het vooroordeel van deze Nederlandse man was niet goed. Want je zag dat de man en vader van de tweeling bezorgd was om zijn kinderen. En hij stelde zijn vrouw gerust.

Toen de Nederlandse man een rondleiding had gehad in de kliniek

kwam hij naar mij en Margo (Nederlandse oud vrijwilligster) en zei hij: ik kijk liever naar een goede film als hier zo rondlopen. Toen ik erop reageerde dat dit de werkelijkheid was waarin groot en deel van Afrika leeft zei hij nog eens dat dat erg was. Maar dat hij toch echt liever een goede film zag (oogkleppen op) en als klap op de vuurpijl begon hij te vertellen dat wij als meisjes maar op moesten passen voor de gambiaanse jongens. Want zij waren gevaarlijk. Zouden niet stoppen als wij dat wouden. En waar hij op doelde was dat ze ons zouden aanranden of verkrachten. Toen ik zei dat als jij als toerist respect had voor hun cultuur jou niks zou gebeuren. Verklaarde hij mij voor gek. Ik heb respect voor hun cultuur. Maar ze kunnen gevaarlijk zijn. Nou lijkt dat mij logisch. Ik bedoel als je als Nederlander een korte broek draagt 9tot net onder je kont, en een hempje met diep decolleté en dat is jouw respect voor een cultuur. Ja, dan vallen ze jou lastig. (cultuur hier is dat je als vrouw van je navel tot onder je knieën bedekt moeten zijn. En als jonge vrouw mag je alleen thuis inkijk hebben. Op straat dragen meeste een T-shirt en rok. Of de echte Afrikaanse jurken) en als jij op de manier als deze Nederlander respect toont. Vind ik dat het niet raar is dat je word aangestaard.

Mijn tip is ook (voor de mensen die ooit naar Afrika gaan) om geen

snoep te geven aan kinderen (wat hier wel gebeurd door de toebaps/blanken) zoals wij weten is snoep zoet en niet goed voor je tanden. Maar in Afrika  hebben ze geen tandenborstels en al helemaal geen tampasta. Dus geef geen snoep. (dit schrijf ik omdat onze Nederlandse sponsoren dit lekker uitdeelde bij de kliniek!)

En waar ik mee wil afsluiten is;

Het is een hard leven hier. Maar ze redden zich. Misschien zelfs beter als ik zou kunnen in hun omstandigheden!

 

de foto’s zijn niet mooi bij het verhaal neer gezet. en horen soms ook niet in het verhaal, maar vanwege het slechte internet doe ik alles snel snel.