Wunderland

Whoow. Als je je slecht voelt over jezelf, of je hebt een minderwaardigheid complex. Of het is net uit met je vriend. Whow, ga dan naar Gambia. Iedereen hier (alle mannen en jongens) geven je aandacht. Hello beautifull. En naar gabrielle, you have a beautiful daughter, can I meet her. En ga maar door. Je hoeft maar 5M te lopen, en iedereen geeft je aandacht. Zelfs tot vervelend aan toe. Op Wunderland, is het anders. Al is hier ook wel te zien dat je al blanke vrouw wel extra aandacht krijgt. Maar toch gaan ze hier anders met je om. Deze jongens kan ik gewoon open mee praten. Ik kan zelfs met ze kloten tijdens het zwemmen, door aan elkaars voeten te trekken, of op elkaar te springen. Zonder dat dit wordt opgepakt als flirt gedrag. Of dat hun juist naar je gaan flirten.

Verder willen de kinderen hier altijd je hand vasthouden. Vasthouden en mee lopen. En je word na geschreeuwd. Vandaag werd ik nog nageschreeuwd met MARGO. Maar ik denk dat als ze mij leren kennen ze uiteindelijk Lian of Lilian gaan zeggen (Lilian is een gambiaanse naam, dus voor mensen makkelijker te onthouden)

Op het strand word je als blanke altijd aangesproken. Vooral door verkopers. En je ziet natuurlijk heel veel oudere blanke vrouwen met jonge gambiaanse mannen.

Ik hoorde luide klappen, toen in ging kijken zag ik een stel jongetjes in de boom. He, wat doet die zo hoog in een palmboom, en hoe komen ze zo hoog?

Nadat ik ben gaan kijken, vond ik uit dat ze jelly noten aan het plukken waren, dit zijn een soort kokosnoten. Ze klommen via een soort ladder gemaakt van takken, met een haak die ze ergens in de boom hingen, naar boven, dan konden ze in de boom staan, hakte ze de trossen los, die vielen met een luide klap beneden op de grond, en hadden ze genoeg, dan werd dat vanaf beneden geschreeuwd, en klommen ze naar beneden. Daar maakte ze de noten open met een machety (geen idee hoe het geschreven word, het is een heel groot hakmes) en dronken ze het jelly gedeelte.

Er is hier voor 2 weken een oud leerling geweest, zij heeft 3 jaar

geleden voor een half jaar op wunderland gewoond.  En kwam haar familie begroeten. Vanaf het moment dat we elkaar zagen klikte het heel goed. Dus op een gegeven moment zei ze, vind je het leuk om samen naar Banjul te gaan, met de bushtaxi. Ik meteen ja gezegd. Wat een super ervaring leek mij dat. Dus, een paar dagen gewacht en dinsdag 11-11 was het zo ver, als 2 blanke meiden gingen wij met de locals mee.

Om 9.30 afgesproken bij de kliniek en gewacht tot de bushtaxi kwam. De bushtaxi vertrekt in de stad Lamin als hij geheel vol zit! Dus hij rijdt niet op bepaalde tijden. Rond 11 uur

kwam hij eraan en wij sprongen er meteen in. Wat een geprop. Het is een soort klein busje en ik heb geteld, Europese norm, plaats voor 9 mensen. Wij zaten er met z’n 14 in. Dit was erg leuk, maar af en toe reed ie erg hard. Eenmaal in Lamin moesten we overstappen op de bushtaxi naar westfield. Dat is geen overstapplaats. Je staat langs de weg en schreeuwt naar iedere bushtaxi die voorbij komt. WESTFIELD, WESTFIELD! Uiteindelijk stopt er een en daar stap je in. Nou, terwijl ik in wou stappen, trapte de chauffeur toch een op het pedaal. Dus ben ik er maar naast gaan rennen en er zo hup ingesprongen (ik snap waarom dit in NL verboden is)

eenmaal in westfield overgestapt op een geel/groene taxi (deze deel je met mensen, en is goedkoper als de groende toeristen taxi’s) deze taxi hebben we gedeeld met 2 andere. En toen in Banjul eruit. Naar een visplaats. (ow dat stonk, ze waren er vis aan het drogen in van die grote rook ovens) en daarna naar de market.  Dit leek me leuk, maar als witte heb je een hoop gezeik aan je kop. Hello girl come with me, i will show you this. It is nice here. Come with me. En pas na bijna NO schreeuwen stoppen ze. Of soms als je zegt, i just want to be alone with my friend can you leave, dan willen sommige ook wel stoppen. De markt was vies. En stonk. En het was onhygiënisch. Dat was natuurlijk te verwachten hier, maar ik zal toch even uitleggen waarom. Het is groot markt waar vis en groente word verkocht. Dit ligt dan op een kleedje, in de zon, de vliegen komen erbij. En als ze het niet verkopen, dan laten ze het liggen, want ze kunnen het zelf echt niet goedhouden. Aan het eind van de dag, ligt er dus groente en vis. En er zijn hier geen veeg auto’s of mensen die dit werk doen. Dus de vis blijft liggen. Tot de volgende dag en er nieuwe vis overheen komt. De oude gaat natuurlijk rotte. En die dag komt er weer nieuwe vis bij. Dit zorgt er dus voor dat het niet heel lekker ruikt. Aan het einde van de markt is een stuk toeristenmarkt. En hier vragen ze me toch prijzen. 10.000,- dalasis voor kleine schilderijtjes, en dan zeggen ze, ja je moet afdingen, dat hoort in onze cultuur. Maar wat doen mensen, die pakken ongeveer de helft. Nou. Begin bij 400 delasis. Dat is al heel veel geld hier. Toen we op weg gingen om aan de kust te gaan eten, werden we achtervolgd door een militair. Deze was eerst heel aardig maar begon erg opdringerig te worden, maar bij militairen moet je oppassen, die zijn heir erg corrupt. Dus je kan niet zo maar nee zeggen. En toen vroeg ie om mijn telefoon nmr. Wat ik natuurlijk niet wou geven, dus zei ik maar dat mijn telefoon gestolen was. En dus geen nummer had (in de hoop dat er in mijn tas niks over ging aan telefoon geluiden). Na het eten (waar ik een voedselvergiftiging aan over hield) terug naar huis met de bushtaxi. In de spits. Wat ervoor zorgde dat mensen boos werden, wij moesten naar Lamin, maar de auto’s gingen alleen naar Brikama (via Lamin) maar de langere ritten konden ze meer voor vragen, en wij als blanken hadden snel een bushtaxi gevonden die ons naar Lamin wou brengen. En iedereen boos, want wij moesten ook maar 1 uur in de zon wachten, en waarom mochten wij wel en andere niet. Boos dat ze waren, en degene die het hardst schreeuwde stapte natuurlijk in Lamin uit. Zelfs eerder als wij.

In Lamin ruim één uur gewacht tot de bushtaxi vol was. En op het laatst was ie vol. Plek voor 12 mensen. En we zaten met z’n 21  en een kip op elkaar gepropt. En wat kregen we weer een aandacht. Blij toen ik eruit kon.

Iedereen kent het wel, je bent ergens, te verlegen om te vragen waar de wc is. (op dit moment was het natuurlijk ook de vraag of er een was) en je moet zo nodig plassen. Ik hield het echt niet meer.

Maar ik zal beginnen bij het begin;

Om in Gambia te mogen verblijven heb je een visa nodig, bij aankomst krijg je deze en dit visa is 21 dagen geldig. Mijn 21 dagen zaten er bijna op, en ik moest mijn visa dus gaan verlengen. Omdat het hier redelijk corrupt is. Besloot ik te vragen of Lamin met mij mee wou.

Hup de auto in, naar Brikama. Omdat Lamin zelf ook het een en ander moest laten maken in Brikama, ging Adama mee. Adama bleef bij de maker van de spullen (je snapt. Laat je het alleen, dan ben je het kwijt hier) en ik ging met Lamin naar de immigratie post, of hoe het heten mag. Daar aangekomen ga je een kamertje in, er brand 1 pit, met daaronder een ventilator hangen. En tegenover je zit een militair. Nou, alsof je een oude film instapt. Het licht flikkerde door de ventilator. Ze gingen vragen stellen als, wat doe je hier, hoe lang blijf je hier en wat ben je nog meer van plan. En na alles beantwoord te hebben kreeg ik dan een stempel om tot 17 januari te blijven. Rond die tijd moet ik terug komen en krijg ik een nieuwe stempel.

Toen terug de spullen op halen, maar Adama moest nog wat shoppen, hij ging de market of Brikama op (dit is een markt groter als de Albert kuip) en natuurlijk moet je hier afdingen.

Ik met Lamin wachten bij de auto. Toen moest ik al plassen. En het duurde en duurde. En toen zei Lamin, kom we gaan lekker in dat cafétje zitten. Nou 2 drankjes verder en mijn halve waterfles (1,5L) op te hebben. Komt Adama aanlopen. Die kwam erbij zitten en nam ook een drankje. En ik moest natuurlijk plassen! Maar, het was zo’n krot, dit cafétje, dat ik niet durfde te vragen of er een wc was. En waar die was, want ik was bang dat er dus geen wc was. Of een bush wc (een stel blaadjes tegen een hek die je kont verbergen en een gat gegraven in de grond). Dus uiteindelijk, ik braaf de auto in, en terug naar huis. Even vergeten dat de wegen hier niet soepel zijn. Rij je hier harder dan 20 km/u dan vlieg je een door het dak heen en twee, je rijd je auto naar de kloten. Er zitten hier gaten in de grond van 1M diep. De weg is gekronkeld. En als 2 auto’s elkaar moeten passeren rijden ze beiden voor de helft in de berm, met als resultaat dat je op z’n zij rijd.  Behalve de Bumpy road die ze hier hebben, bedachten ze in het begin van vertrek, dat ze ook nog even 3 kannen met water moesten vullen en 1 met diesel. Nou ik hield het niet meer! Bij iedere hobbel voelde ik mijn blaas, en hoorde ik achterin, klots klots klots. Dus toen we eindelijk thuis waren na een rit van ruim 1,5 uur. Heb ik het me toch op een sprintte naar de wc gezet. En iedereen was natuurlijk boos dat ik geen hello how are you how is your family gebrabbel zei (niet groeten is hier echt een zware beledeging, erger nog als shelden bijna). Maar god. Ik was me toch blij op de wc. Kan me niet bedenken ooit zo blij te zijn geweest, en toen ik het aan de mensen uitlegde, moesten ze heel hard lachen en was het me vergeven dat ik niet gegroet had.