Er is hier voor 2 weken een oud leerling geweest, zij heeft 3 jaar

geleden voor een half jaar op wunderland gewoond.  En kwam haar familie begroeten. Vanaf het moment dat we elkaar zagen klikte het heel goed. Dus op een gegeven moment zei ze, vind je het leuk om samen naar Banjul te gaan, met de bushtaxi. Ik meteen ja gezegd. Wat een super ervaring leek mij dat. Dus, een paar dagen gewacht en dinsdag 11-11 was het zo ver, als 2 blanke meiden gingen wij met de locals mee.

Om 9.30 afgesproken bij de kliniek en gewacht tot de bushtaxi kwam. De bushtaxi vertrekt in de stad Lamin als hij geheel vol zit! Dus hij rijdt niet op bepaalde tijden. Rond 11 uur

kwam hij eraan en wij sprongen er meteen in. Wat een geprop. Het is een soort klein busje en ik heb geteld, Europese norm, plaats voor 9 mensen. Wij zaten er met z’n 14 in. Dit was erg leuk, maar af en toe reed ie erg hard. Eenmaal in Lamin moesten we overstappen op de bushtaxi naar westfield. Dat is geen overstapplaats. Je staat langs de weg en schreeuwt naar iedere bushtaxi die voorbij komt. WESTFIELD, WESTFIELD! Uiteindelijk stopt er een en daar stap je in. Nou, terwijl ik in wou stappen, trapte de chauffeur toch een op het pedaal. Dus ben ik er maar naast gaan rennen en er zo hup ingesprongen (ik snap waarom dit in NL verboden is)

eenmaal in westfield overgestapt op een geel/groene taxi (deze deel je met mensen, en is goedkoper als de groende toeristen taxi’s) deze taxi hebben we gedeeld met 2 andere. En toen in Banjul eruit. Naar een visplaats. (ow dat stonk, ze waren er vis aan het drogen in van die grote rook ovens) en daarna naar de market.  Dit leek me leuk, maar als witte heb je een hoop gezeik aan je kop. Hello girl come with me, i will show you this. It is nice here. Come with me. En pas na bijna NO schreeuwen stoppen ze. Of soms als je zegt, i just want to be alone with my friend can you leave, dan willen sommige ook wel stoppen. De markt was vies. En stonk. En het was onhygiënisch. Dat was natuurlijk te verwachten hier, maar ik zal toch even uitleggen waarom. Het is groot markt waar vis en groente word verkocht. Dit ligt dan op een kleedje, in de zon, de vliegen komen erbij. En als ze het niet verkopen, dan laten ze het liggen, want ze kunnen het zelf echt niet goedhouden. Aan het eind van de dag, ligt er dus groente en vis. En er zijn hier geen veeg auto’s of mensen die dit werk doen. Dus de vis blijft liggen. Tot de volgende dag en er nieuwe vis overheen komt. De oude gaat natuurlijk rotte. En die dag komt er weer nieuwe vis bij. Dit zorgt er dus voor dat het niet heel lekker ruikt. Aan het einde van de markt is een stuk toeristenmarkt. En hier vragen ze me toch prijzen. 10.000,- dalasis voor kleine schilderijtjes, en dan zeggen ze, ja je moet afdingen, dat hoort in onze cultuur. Maar wat doen mensen, die pakken ongeveer de helft. Nou. Begin bij 400 delasis. Dat is al heel veel geld hier. Toen we op weg gingen om aan de kust te gaan eten, werden we achtervolgd door een militair. Deze was eerst heel aardig maar begon erg opdringerig te worden, maar bij militairen moet je oppassen, die zijn heir erg corrupt. Dus je kan niet zo maar nee zeggen. En toen vroeg ie om mijn telefoon nmr. Wat ik natuurlijk niet wou geven, dus zei ik maar dat mijn telefoon gestolen was. En dus geen nummer had (in de hoop dat er in mijn tas niks over ging aan telefoon geluiden). Na het eten (waar ik een voedselvergiftiging aan over hield) terug naar huis met de bushtaxi. In de spits. Wat ervoor zorgde dat mensen boos werden, wij moesten naar Lamin, maar de auto’s gingen alleen naar Brikama (via Lamin) maar de langere ritten konden ze meer voor vragen, en wij als blanken hadden snel een bushtaxi gevonden die ons naar Lamin wou brengen. En iedereen boos, want wij moesten ook maar 1 uur in de zon wachten, en waarom mochten wij wel en andere niet. Boos dat ze waren, en degene die het hardst schreeuwde stapte natuurlijk in Lamin uit. Zelfs eerder als wij.

In Lamin ruim één uur gewacht tot de bushtaxi vol was. En op het laatst was ie vol. Plek voor 12 mensen. En we zaten met z’n 21  en een kip op elkaar gepropt. En wat kregen we weer een aandacht. Blij toen ik eruit kon.