Ik zal in wat korte verhaaltjes uitleggen wat ik hier mee bedoel.

De Spin;

We zaten ’s avonds aan tafel, met Gabrielle, Amadou, madi en ik. Gabrielle en Amadou druk in gesprek en madi en ik zaten erbij van, ja en? Dus gingen we in de boeken neuzen die op tafel lagen. Dit was een boek over de dieren in Gambia. Waar een heel hoofdstuk aan spinnen was geweid. Ik was aan het bladeren en madi keek mee. En las af en toe wat er onder geschreven stond. En bij één spin stond speciaal; dus madi lezen wat er zo speciaal was. Deze spin had 6 ogen. Hij keek naar mij en zei: Six eyes, whow, that is impossible, i did not know that it was possible, en toen kwam het dus. Uuhm, a spider mostly has 8 eyes. En madi weer. Noooow that can’t be true. How can they see with 8 eyes.

De Gekko;

De gekko is een gevaarlijk beest. Echt die moet je meteen doden. Want die gaan aan op het plafond zitten. En dat kunnen ze door hun scherpe nagels, die kunnen ze in de muur zetten. En daardoor kunnen ze ook aan het plafond hangen. Maar als die beestjes plassen, die plassen dan op het eten, en die plas is giftig. Daar ga je dood van.

De slangen;

Als iemand een slang ziet, word deze meteen gedood, net als bijna alle grotere spinnen hier. Deze dieren zijn giftig. Gevaarlijk. Die vallen je aan. Wat de mensen niet weten, is dat er maar 2 echt gevaarlijke giftige slangen leven in Gambia, en schorpioenen. De slangen zorgen er juist voor dat er geen ongedierte zoals ratten en muizen zijn. En de spinnen eten de muggen, die hier voor malaria zorgen. Dat dit is. Weet bijna niemand. Er is in Gambia 1 slangen farm. Waar dit allemaal word uitgelegd. Hier worden schooluitstapjes naar gemaakt. Maar toch winnen de verhalen het van de werkelijkheid. Toen ik er was heb ik de boa aangeraakt. Maar toen ik dit op wunderland vertelde kwamen zij met t verhaal dat een boa mensen eet. En daarom is dit een gevaarlijke slang. Dat dit niet waar is geloven ze niet!

Witch craft (wits kraft);

Dit verhaal is me verteld door Alagie.

Lian, geloof jij in hekserij? Nee, hoezo? Nou. Ik wel, want ik heb het met mijn eigen ogen gezien!

In mijn dorp was er een klein jongetje dat steeds heel erg ziek was. En niemand (local healer) kon vinden wat er mis was met het jongetje. Maar zijn vader wist wel beter. Want de moeder van de moeder (oma) was een heks. Jaah. en die wou haar kleinzoon opeten. En toen iedereen bijeen was om de vader te steunen heeft de vader de oma en het jongetje apart genomen.

Hij heeft alle ramen en deuren gesloten. Zodat niemand kon horen en zien wat er gebeurde. En heeft toen een mes op de keel van de oma gezet. Want ze moest zorgen dat die hekserij over was. Zij mocht haar kleinzoon niet opeten. En oma was toen zo bang, dat ze maar over de buik van het kindje begon te wrijven, en toen moest het jongetje overgeven. En er kwamen wel 5 bladeren uit van 5 cm. En toen heeft de vader gezegd dat oma maar ver weg moest rennen, dan zou hij haar niet vermoorden. Maar ik (Alagie) liep toen al buiten de compound, en toen kwam deze oma achter mij aan. Ik had het niet gemerkt, maar hoorde mijn vrienden roepen. Alagie! Run, she is coming for you. En sindsdien geloof ik dus in witskraft.

Bedenk, Alagie heeft alles hiervan dus met eigen ogen helemaal gezien!

Allah, adam, en het geloof;

’s avonds rondom het kampvuur hebben we de meest geweldige gesprekken, zo ging het een aantal dagen geleden over waar komt de mens vandaan. Hier zijn ze moslims, voor zover dat mogelijk is. Ze geloven in Allah en dat Allah de 7 planeten heeft geschept (voor zover ik weet hebben we er meer, maar oké) Allah heeft de 7 planeten geschept. En de engelen en de duivels. Maar hij wou ook een volk dat kon kiezen welke kant het op ging en dus creëerde Allah de mens. En de eerste mens was adam.  En daar komen wij vandaan. Toen ik begon te vertellen over de oerknal. Dat er eerst alleen water was, toen planten dieren en als laatste de mens. Dat kon al niet. Want waar kwamen wij vandaan? Waarop ik antwoorde, de apen. Wij zijn verre verwant van een aap-soort dat ooit is gaan lopen en zich verder heeft ontwikkeld. Whahaha, gelachen. Want dat was maar een verhaal, hoe kon je nou geloven in een verhaal wat gemaakt was om de mens te amuseren. Dat was niet de waarheid. En sindsdien, als je een aap ziet. Look Lian, there is your great great great great grand mother.

Wunderland

Whoow. Als je je slecht voelt over jezelf, of je hebt een minderwaardigheid complex. Of het is net uit met je vriend. Whow, ga dan naar Gambia. Iedereen hier (alle mannen en jongens) geven je aandacht. Hello beautifull. En naar gabrielle, you have a beautiful daughter, can I meet her. En ga maar door. Je hoeft maar 5M te lopen, en iedereen geeft je aandacht. Zelfs tot vervelend aan toe. Op Wunderland, is het anders. Al is hier ook wel te zien dat je al blanke vrouw wel extra aandacht krijgt. Maar toch gaan ze hier anders met je om. Deze jongens kan ik gewoon open mee praten. Ik kan zelfs met ze kloten tijdens het zwemmen, door aan elkaars voeten te trekken, of op elkaar te springen. Zonder dat dit wordt opgepakt als flirt gedrag. Of dat hun juist naar je gaan flirten.

Verder willen de kinderen hier altijd je hand vasthouden. Vasthouden en mee lopen. En je word na geschreeuwd. Vandaag werd ik nog nageschreeuwd met MARGO. Maar ik denk dat als ze mij leren kennen ze uiteindelijk Lian of Lilian gaan zeggen (Lilian is een gambiaanse naam, dus voor mensen makkelijker te onthouden)

Op het strand word je als blanke altijd aangesproken. Vooral door verkopers. En je ziet natuurlijk heel veel oudere blanke vrouwen met jonge gambiaanse mannen.

Ik hoorde luide klappen, toen in ging kijken zag ik een stel jongetjes in de boom. He, wat doet die zo hoog in een palmboom, en hoe komen ze zo hoog?

Nadat ik ben gaan kijken, vond ik uit dat ze jelly noten aan het plukken waren, dit zijn een soort kokosnoten. Ze klommen via een soort ladder gemaakt van takken, met een haak die ze ergens in de boom hingen, naar boven, dan konden ze in de boom staan, hakte ze de trossen los, die vielen met een luide klap beneden op de grond, en hadden ze genoeg, dan werd dat vanaf beneden geschreeuwd, en klommen ze naar beneden. Daar maakte ze de noten open met een machety (geen idee hoe het geschreven word, het is een heel groot hakmes) en dronken ze het jelly gedeelte.

Er is hier voor 2 weken een oud leerling geweest, zij heeft 3 jaar

geleden voor een half jaar op wunderland gewoond.  En kwam haar familie begroeten. Vanaf het moment dat we elkaar zagen klikte het heel goed. Dus op een gegeven moment zei ze, vind je het leuk om samen naar Banjul te gaan, met de bushtaxi. Ik meteen ja gezegd. Wat een super ervaring leek mij dat. Dus, een paar dagen gewacht en dinsdag 11-11 was het zo ver, als 2 blanke meiden gingen wij met de locals mee.

Om 9.30 afgesproken bij de kliniek en gewacht tot de bushtaxi kwam. De bushtaxi vertrekt in de stad Lamin als hij geheel vol zit! Dus hij rijdt niet op bepaalde tijden. Rond 11 uur

kwam hij eraan en wij sprongen er meteen in. Wat een geprop. Het is een soort klein busje en ik heb geteld, Europese norm, plaats voor 9 mensen. Wij zaten er met z’n 14 in. Dit was erg leuk, maar af en toe reed ie erg hard. Eenmaal in Lamin moesten we overstappen op de bushtaxi naar westfield. Dat is geen overstapplaats. Je staat langs de weg en schreeuwt naar iedere bushtaxi die voorbij komt. WESTFIELD, WESTFIELD! Uiteindelijk stopt er een en daar stap je in. Nou, terwijl ik in wou stappen, trapte de chauffeur toch een op het pedaal. Dus ben ik er maar naast gaan rennen en er zo hup ingesprongen (ik snap waarom dit in NL verboden is)

eenmaal in westfield overgestapt op een geel/groene taxi (deze deel je met mensen, en is goedkoper als de groende toeristen taxi’s) deze taxi hebben we gedeeld met 2 andere. En toen in Banjul eruit. Naar een visplaats. (ow dat stonk, ze waren er vis aan het drogen in van die grote rook ovens) en daarna naar de market.  Dit leek me leuk, maar als witte heb je een hoop gezeik aan je kop. Hello girl come with me, i will show you this. It is nice here. Come with me. En pas na bijna NO schreeuwen stoppen ze. Of soms als je zegt, i just want to be alone with my friend can you leave, dan willen sommige ook wel stoppen. De markt was vies. En stonk. En het was onhygiënisch. Dat was natuurlijk te verwachten hier, maar ik zal toch even uitleggen waarom. Het is groot markt waar vis en groente word verkocht. Dit ligt dan op een kleedje, in de zon, de vliegen komen erbij. En als ze het niet verkopen, dan laten ze het liggen, want ze kunnen het zelf echt niet goedhouden. Aan het eind van de dag, ligt er dus groente en vis. En er zijn hier geen veeg auto’s of mensen die dit werk doen. Dus de vis blijft liggen. Tot de volgende dag en er nieuwe vis overheen komt. De oude gaat natuurlijk rotte. En die dag komt er weer nieuwe vis bij. Dit zorgt er dus voor dat het niet heel lekker ruikt. Aan het einde van de markt is een stuk toeristenmarkt. En hier vragen ze me toch prijzen. 10.000,- dalasis voor kleine schilderijtjes, en dan zeggen ze, ja je moet afdingen, dat hoort in onze cultuur. Maar wat doen mensen, die pakken ongeveer de helft. Nou. Begin bij 400 delasis. Dat is al heel veel geld hier. Toen we op weg gingen om aan de kust te gaan eten, werden we achtervolgd door een militair. Deze was eerst heel aardig maar begon erg opdringerig te worden, maar bij militairen moet je oppassen, die zijn heir erg corrupt. Dus je kan niet zo maar nee zeggen. En toen vroeg ie om mijn telefoon nmr. Wat ik natuurlijk niet wou geven, dus zei ik maar dat mijn telefoon gestolen was. En dus geen nummer had (in de hoop dat er in mijn tas niks over ging aan telefoon geluiden). Na het eten (waar ik een voedselvergiftiging aan over hield) terug naar huis met de bushtaxi. In de spits. Wat ervoor zorgde dat mensen boos werden, wij moesten naar Lamin, maar de auto’s gingen alleen naar Brikama (via Lamin) maar de langere ritten konden ze meer voor vragen, en wij als blanken hadden snel een bushtaxi gevonden die ons naar Lamin wou brengen. En iedereen boos, want wij moesten ook maar 1 uur in de zon wachten, en waarom mochten wij wel en andere niet. Boos dat ze waren, en degene die het hardst schreeuwde stapte natuurlijk in Lamin uit. Zelfs eerder als wij.

In Lamin ruim één uur gewacht tot de bushtaxi vol was. En op het laatst was ie vol. Plek voor 12 mensen. En we zaten met z’n 21  en een kip op elkaar gepropt. En wat kregen we weer een aandacht. Blij toen ik eruit kon.

Iedereen kent het wel, je bent ergens, te verlegen om te vragen waar de wc is. (op dit moment was het natuurlijk ook de vraag of er een was) en je moet zo nodig plassen. Ik hield het echt niet meer.

Maar ik zal beginnen bij het begin;

Om in Gambia te mogen verblijven heb je een visa nodig, bij aankomst krijg je deze en dit visa is 21 dagen geldig. Mijn 21 dagen zaten er bijna op, en ik moest mijn visa dus gaan verlengen. Omdat het hier redelijk corrupt is. Besloot ik te vragen of Lamin met mij mee wou.

Hup de auto in, naar Brikama. Omdat Lamin zelf ook het een en ander moest laten maken in Brikama, ging Adama mee. Adama bleef bij de maker van de spullen (je snapt. Laat je het alleen, dan ben je het kwijt hier) en ik ging met Lamin naar de immigratie post, of hoe het heten mag. Daar aangekomen ga je een kamertje in, er brand 1 pit, met daaronder een ventilator hangen. En tegenover je zit een militair. Nou, alsof je een oude film instapt. Het licht flikkerde door de ventilator. Ze gingen vragen stellen als, wat doe je hier, hoe lang blijf je hier en wat ben je nog meer van plan. En na alles beantwoord te hebben kreeg ik dan een stempel om tot 17 januari te blijven. Rond die tijd moet ik terug komen en krijg ik een nieuwe stempel.

Toen terug de spullen op halen, maar Adama moest nog wat shoppen, hij ging de market of Brikama op (dit is een markt groter als de Albert kuip) en natuurlijk moet je hier afdingen.

Ik met Lamin wachten bij de auto. Toen moest ik al plassen. En het duurde en duurde. En toen zei Lamin, kom we gaan lekker in dat cafétje zitten. Nou 2 drankjes verder en mijn halve waterfles (1,5L) op te hebben. Komt Adama aanlopen. Die kwam erbij zitten en nam ook een drankje. En ik moest natuurlijk plassen! Maar, het was zo’n krot, dit cafétje, dat ik niet durfde te vragen of er een wc was. En waar die was, want ik was bang dat er dus geen wc was. Of een bush wc (een stel blaadjes tegen een hek die je kont verbergen en een gat gegraven in de grond). Dus uiteindelijk, ik braaf de auto in, en terug naar huis. Even vergeten dat de wegen hier niet soepel zijn. Rij je hier harder dan 20 km/u dan vlieg je een door het dak heen en twee, je rijd je auto naar de kloten. Er zitten hier gaten in de grond van 1M diep. De weg is gekronkeld. En als 2 auto’s elkaar moeten passeren rijden ze beiden voor de helft in de berm, met als resultaat dat je op z’n zij rijd.  Behalve de Bumpy road die ze hier hebben, bedachten ze in het begin van vertrek, dat ze ook nog even 3 kannen met water moesten vullen en 1 met diesel. Nou ik hield het niet meer! Bij iedere hobbel voelde ik mijn blaas, en hoorde ik achterin, klots klots klots. Dus toen we eindelijk thuis waren na een rit van ruim 1,5 uur. Heb ik het me toch op een sprintte naar de wc gezet. En iedereen was natuurlijk boos dat ik geen hello how are you how is your family gebrabbel zei (niet groeten is hier echt een zware beledeging, erger nog als shelden bijna). Maar god. Ik was me toch blij op de wc. Kan me niet bedenken ooit zo blij te zijn geweest, en toen ik het aan de mensen uitlegde, moesten ze heel hard lachen en was het me vergeven dat ik niet gegroet had.

Bij aankomst werden we opgehaald door Frans en Lamin (from wunderland)
helaas zagen we hen niet meteen, waardoor ik buiten bleef bij de bagage, en Gabrielle ging naar binnen om te zoeken. Terwijl ik lekker buiten van de te warme zon stond te genieten kwam er een man naar buiten. Ik herkende hem van het vliegtuig waar hij samen met zijn blanke vrouw in zat. Buiten kwamen er allemaal mannen achter hem aan (army) hij gooide zijn tas op de grond, pakte er 3 tablets of e-readers uit. Smeet deze op de grond, trapte er een paar keer op. En werd toen opgepakt door de autoriteiten. En ik heb nog steeds geen idee waarom, maar het was een warm welkom XD

De weg naar Gabrielle dr huis was een achtbaan. De wegen hier zijn erg slecht en de auto reed af en toe bijna op z’n kant. Dood eng.

Het huis van Gabrielle is erg modern. Er is een koelkast, een douche en een wc. Deze zijn schoon en werken (douche met koud water) ook is het huis leuk kleurrijk.

De bewoners van Gambia leven hier wel anders. De huizen zijn van leem, en hebben golf platen daken. Ze halen koud water uit een soort kruiken, die in een hoek

staan. Hier drinkt de hele familie uit (ook uit een beker). Verder staat er niks in de woonkamer. De keuken staan potten en pannen. Soms op een verhoging. En koken gaat vooral op houtvuur. De bedden zijn gemaakt uit stro en gras. Als ze die al hebben. En de mensen liggen en zitten op stof. Er lopen overal kippen en geiten rond. En eigenlijk woont iedereen buiten. De huizen zijn er om te slapen. Wat ook opvalt, is dat niemand elektriciteit heeft. Dus ook geen ligt. De wat rijkere dorpelingen (verplegers tot nu toe) hebben wel 4 stoelen en een soort van tafel of dressoir.

De kliniek is erg vol en druk. Er komen soms hele gezinnen. Sommige

mensen zien er niet ziek uit. En sommige komen met een vieze doek om hun hand naar binnen. Iedereen kijkt je aan. Tubap tubap roepen alle kinderen. En iedereen wilt je hand pakken. Sommige kinderen houden zelfs hun eigen hand naast die van jou. Zo bijzonder ben je als blanken. Wat ook kan gebeuren is dat er een klein kindje of een baby begint te huilen. Zo eng zijn wij blanken voor hun. De mensen zijn erg bijzonder en sterk. En niet qua kracht maar qua uithoudingsvermogen. Vrouwen die 2 of 3 dagen geleden bevallen zijn knopen hun baby op hun rug en gaan weer werken. Ze staan ’s ochtends op, gaan werken, komen thuis koken en tussen al deze werkzaamheden door verzorgen ze de kinderen. Gelukkig helpen de kinderen ook. Zij zorgen voor elkaar. Zo zie je kinderen van 5 sjouwen met kleintjes van 2. En de kindjes van 1 lopen al 9 km achter elkaar. En de mannen (meer en deel) komen in de ochtend (8 uur) naar hun werk. Beginnen op het land, of met de bouw. En werken dan tot 4 of 5. Ook op het midden van de dag. Als het super heet is.

De vrouwen hier lopen met een kind op hun rug. In de meest mooie jurken, met manden op hun hoofd. En de vrouwen hier zijn prachtig en zien er jonger uit dan ze zijn (hoe bijzonder is dat!?) wat wel opvalt is dat er veel vrouwen zijn die littekens in hun gezicht hebben. Dit behoort tot stammen en is mooi voor hun. Zoals tatoeages in Europa.

Mijn eerste “ik schaam me een Nederlander te zijn” is ook geweest.

Vandaag (4-11)  was ik in de kliniek en kwamen er een stel sponsors op bezoek. Op zich leken deze mensen heel begaand men de mensen bij de kliniek. Maar toen kwam de eerste baby, en die geven ze je zo in je hand. Die ging van blanken naar blanken naar blanken. Super lief, en natuurlijk begonnen onze Nederlanders meteen foto’s te maken. De moeder van deze baby’s (tweeling) was een hele mooie vrouw. Toen een van de baby’s ging huilen maakte een van deze Nederlandse mannen opeens foto’s van haar. Zonder dat te vragen of zij het goed vond. Daarna kwam haar (ik denk oom of neef of broer) naast haar zitten, en onze Nederlandse man begon te vragen. Where is your husband. Maar de vrouw sprak geen Engels waardoor haar oom tegen de man zei: he is inside. En de Nederlandse man bleef maar door vragen aan de moeder. En toen werd het erger. How old is your husband. Is he old? Is he really old?  De man was inderdaad een oudere man. Maar heel lief en zorgzaam voor zijn gezin. Dus het vooroordeel van deze Nederlandse man was niet goed. Want je zag dat de man en vader van de tweeling bezorgd was om zijn kinderen. En hij stelde zijn vrouw gerust.

Toen de Nederlandse man een rondleiding had gehad in de kliniek

kwam hij naar mij en Margo (Nederlandse oud vrijwilligster) en zei hij: ik kijk liever naar een goede film als hier zo rondlopen. Toen ik erop reageerde dat dit de werkelijkheid was waarin groot en deel van Afrika leeft zei hij nog eens dat dat erg was. Maar dat hij toch echt liever een goede film zag (oogkleppen op) en als klap op de vuurpijl begon hij te vertellen dat wij als meisjes maar op moesten passen voor de gambiaanse jongens. Want zij waren gevaarlijk. Zouden niet stoppen als wij dat wouden. En waar hij op doelde was dat ze ons zouden aanranden of verkrachten. Toen ik zei dat als jij als toerist respect had voor hun cultuur jou niks zou gebeuren. Verklaarde hij mij voor gek. Ik heb respect voor hun cultuur. Maar ze kunnen gevaarlijk zijn. Nou lijkt dat mij logisch. Ik bedoel als je als Nederlander een korte broek draagt 9tot net onder je kont, en een hempje met diep decolleté en dat is jouw respect voor een cultuur. Ja, dan vallen ze jou lastig. (cultuur hier is dat je als vrouw van je navel tot onder je knieën bedekt moeten zijn. En als jonge vrouw mag je alleen thuis inkijk hebben. Op straat dragen meeste een T-shirt en rok. Of de echte Afrikaanse jurken) en als jij op de manier als deze Nederlander respect toont. Vind ik dat het niet raar is dat je word aangestaard.

Mijn tip is ook (voor de mensen die ooit naar Afrika gaan) om geen

snoep te geven aan kinderen (wat hier wel gebeurd door de toebaps/blanken) zoals wij weten is snoep zoet en niet goed voor je tanden. Maar in Afrika  hebben ze geen tandenborstels en al helemaal geen tampasta. Dus geef geen snoep. (dit schrijf ik omdat onze Nederlandse sponsoren dit lekker uitdeelde bij de kliniek!)

En waar ik mee wil afsluiten is;

Het is een hard leven hier. Maar ze redden zich. Misschien zelfs beter als ik zou kunnen in hun omstandigheden!

de foto’s zijn niet mooi bij het verhaal neer gezet. en horen soms ook niet in het verhaal, maar vanwege het slechte internet doe ik alles snel snel.

Hallo blog volgers 🙂
Nou de tijd gaat snel, vandaar dat ik nu alvast begin met het schrijven van de Blog.

Hoe deze Blog werkt,
Ik heb niet altijd internet, dus eens in de zoveel dagen/weken komt er een update, dit bevat natuurlijk een verhaaltje en foto’s. Als je je aanmeld voor de blog, dan krijg je via de mail een update binnen als ik een nieuwe blog heb geschreven. Dus ik zou zeggen aanmelden!! wil je een reactie plaatsen, dan kan dat als je je hebt aangemeld. Jouw eerste reactie is niet meteen zichtbaar, omdat ik deze eerst moet goedkeuren (zodat er geen spam van onbekende komt) als je eenmaal bent goedgekeurd, dan zie je jouw reactie meteen!

Verder hoop ik iedereen goed op de hoogte te houden van mijn spannende avontuur.

Tot snel allemaal,
kus Lian