Iedereen kent het wel, je bent ergens, te verlegen om te vragen waar de wc is. (op dit moment was het natuurlijk ook de vraag of er een was) en je moet zo nodig plassen. Ik hield het echt niet meer.

Maar ik zal beginnen bij het begin;

Om in Gambia te mogen verblijven heb je een visa nodig, bij aankomst krijg je deze en dit visa is 21 dagen geldig. Mijn 21 dagen zaten er bijna op, en ik moest mijn visa dus gaan verlengen. Omdat het hier redelijk corrupt is. Besloot ik te vragen of Lamin met mij mee wou.

Hup de auto in, naar Brikama. Omdat Lamin zelf ook het een en ander moest laten maken in Brikama, ging Adama mee. Adama bleef bij de maker van de spullen (je snapt. Laat je het alleen, dan ben je het kwijt hier) en ik ging met Lamin naar de immigratie post, of hoe het heten mag. Daar aangekomen ga je een kamertje in, er brand 1 pit, met daaronder een ventilator hangen. En tegenover je zit een militair. Nou, alsof je een oude film instapt. Het licht flikkerde door de ventilator. Ze gingen vragen stellen als, wat doe je hier, hoe lang blijf je hier en wat ben je nog meer van plan. En na alles beantwoord te hebben kreeg ik dan een stempel om tot 17 januari te blijven. Rond die tijd moet ik terug komen en krijg ik een nieuwe stempel.

Toen terug de spullen op halen, maar Adama moest nog wat shoppen, hij ging de market of Brikama op (dit is een markt groter als de Albert kuip) en natuurlijk moet je hier afdingen.

Ik met Lamin wachten bij de auto. Toen moest ik al plassen. En het duurde en duurde. En toen zei Lamin, kom we gaan lekker in dat cafétje zitten. Nou 2 drankjes verder en mijn halve waterfles (1,5L) op te hebben. Komt Adama aanlopen. Die kwam erbij zitten en nam ook een drankje. En ik moest natuurlijk plassen! Maar, het was zo’n krot, dit cafétje, dat ik niet durfde te vragen of er een wc was. En waar die was, want ik was bang dat er dus geen wc was. Of een bush wc (een stel blaadjes tegen een hek die je kont verbergen en een gat gegraven in de grond). Dus uiteindelijk, ik braaf de auto in, en terug naar huis. Even vergeten dat de wegen hier niet soepel zijn. Rij je hier harder dan 20 km/u dan vlieg je een door het dak heen en twee, je rijd je auto naar de kloten. Er zitten hier gaten in de grond van 1M diep. De weg is gekronkeld. En als 2 auto’s elkaar moeten passeren rijden ze beiden voor de helft in de berm, met als resultaat dat je op z’n zij rijd.  Behalve de Bumpy road die ze hier hebben, bedachten ze in het begin van vertrek, dat ze ook nog even 3 kannen met water moesten vullen en 1 met diesel. Nou ik hield het niet meer! Bij iedere hobbel voelde ik mijn blaas, en hoorde ik achterin, klots klots klots. Dus toen we eindelijk thuis waren na een rit van ruim 1,5 uur. Heb ik het me toch op een sprintte naar de wc gezet. En iedereen was natuurlijk boos dat ik geen hello how are you how is your family gebrabbel zei (niet groeten is hier echt een zware beledeging, erger nog als shelden bijna). Maar god. Ik was me toch blij op de wc. Kan me niet bedenken ooit zo blij te zijn geweest, en toen ik het aan de mensen uitlegde, moesten ze heel hard lachen en was het me vergeven dat ik niet gegroet had.